Het team van Nu Levend Verlies bestaat uit ervaren zorgverleners. Een aantal van hen stelt zich hieronder aan je voor. Bij vragen kun je contact opnemen met Martha Wieling en Joke Saija via de mail.
Martha Wieling
Coördinatie en Levend Verliesbegeleider
Samen met mijn kinderen en mijn huidige partner woon ik in Leusden. In 2007 belandde ik met mijn gezin in de draaikolk die kanker heet. Mijn man werd ziek en ruim zes jaar later overleed hij, als 48 jarige, aan de gevolgen van zijn ziekte. Ook was het in deze jaren dat binnen mijn gezin de diagnoses ASS en ADHD vielen. Naast deze ervaringen heb ik meerdere malen met Levend Verlies te maken gehad. Zo heb ik jaren geleden de diagnose fybromyalgie gekregen en weet uit ervaring hoe lastig het is wanneer je hoofd wel wil maar je lijf dit tegenwerkt. Deze ervaringen hebben mij ertoe gezet om voor anderen een professionele steun in de rug te zijn wanneer het leven tegenzit. Mijn motto is:
"Leef Nu Het Kan!"
Joke Saija
Coördinatie en Levend Verliesbegeleider
De afgelopen zes jaren heb ik gewerkt als medisch maatschappelijk werker in de hartrevalidatie. In deze periode heb ik veel gesproken met mensen na een hartincident (zoals een hartinfarct, hartritmestoornis, hartoperatie, aneurysma) evenals met hun partners of kinderen. De schok is daarbij vaak groot, velen ervaarden de dood dichtbij, een confronterende ervaring. Ziekenhuiservaringen konden ook ingrijpend zijn. Dit alles geeft vaak veel emoties: angst, verdriet, somberheid, boosheid, evenals veel bezorgdheid en vragen. Ook vragen ten aanzien van werk, en contacten met de (bedrijfs)arts. Verlies van gezondheid en eigen mogelijkheden valt vaak niet mee, velen ervaren dit op meerdere gebieden. Vaak begint er een zoektocht hoe hier verder mee om te gaan. Ook hoe (anders) om te gaan met het eigen lichaam en eventuele klachten, met eigen grenzen en met beperktere energie (zeker in het begin, soms blijvend). Velen denken na over hun eigen leefstijl. De ervaring kan ook leiden tot bewustwording van wat werkelijk belangrijk is in het leven. Veel mensen ervaren in dit soort situaties na hun behandeling of thuiskomst uit het ziekenhuis er alleen voor te staan, in een gat te vallen en het zelf maar ''uit te moeten zoeken". Ik wil er graag voor hen zijn, luisteren, steun bieden en meedenken. Dit doe ik als medemens, gevormd door mijn eigen levenservaringen. Ik ga uit van iemands eigen vraag en behoefte. Hier tijdig aandacht aan geven kan mogelijk erger (depressie, trauma) voorkomen. Zo kunnen mensen gaandeweg weer vertrouwen gaan opbouwen en weer gaan leven.
Katja Vledder
Levend Verliesbegeleider
Levend verlies, ook ik heb ermee te maken gehad. Soms wat verder weg maar ook van heel dichtbij heb ik mee moeten maken dat mijn moeder steeds verder wegzakte in haar eigen wereld. Haar vorm van dementie was er niet één van vergeten maar ze raakte in een fantasiewereld die voor ons nauwelijks te begrijpen viel. Ook haar remmingen verdwenen. Je wist dat ze er niets aan kon doen maar soms (en steeds vaker) was het zo moeilijk. Zelfs als professional heb ik heel wat geworsteld met mijn gevoelens. Eigenlijk hebben we tien jaar voor ze uiteindelijk overleed haar al verloren.
Als specialist in rouw en levend verlies begeleid ik mensen die te maken hebben met het moeilijke proces van afscheid nemen, of dat nu door overlijden is of door ingrijpende veranderingen in hun leven waarin zij verlies door bijvoorbeeld ziekte ervaren. Mijn focus ligt op het bieden van een veilige ruimte waarin verdriet een plek krijgt, zodat mensen met meer kracht verder kunnen.
Mijn levensmotto:
Rouw is de prijs van liefde, en daar schuilt ook kracht in.
Hanny van Liere
Levend Verliesbegeleider
In mijn leven heb ik diepgaande vormen van levend verlies ervaren. Chronisch ziek zijn, een moeder die dementerend was, mijn vader die op relatief jonge leeftijd volledig blind werd, een verwijtbare medische fout en het verlies van een bedrijf en een woning. Steeds opnieuw verloor ik en steeds opnieuw voelde ik hoe weinig ruimte er soms is voor dit soort pijn. Ik schreeuwde – soms hardop, soms van binnen om hulp, maar kreeg vaak geen antwoord. Wat mij ook hard raakte, was dat ik mij niet gehoord en/of niet gezien voelde. En inmiddels weet ik: ik ben lang niet de enige.
Zóveel mensen dragen ditzelfde (stille) verdriet met zich mee. In mijn eerdere werk heb ik eveneens te maken gehad met ingrijpende thema’s rond verlies en verandering. Zo werkte ik in het ziekenhuis en bij een grote rechtsbijstandverzekeraar, waar ik van dichtbij heb gezien welke impact levend verlies in verschillende vormen kan hebben op mensen. Ik ben een groot dierenliefhebber en ook hier heb ik vele verliezen meegemaakt; mensen die hun paard moesten verkopen omdat het financieel niet meer haalbaar was of hun hondje moesten afstaan omdat zij er niet meer zelf voor konden zorgen. Deze ervaringen hebben mijn betrokkenheid en inzicht verdiept en dragen bij aan de manier hoe ik nu tegen Levend Verlies aankijk.
Hoe zwaar dit ook was, het heeft me ook iets waardevols gebracht: de kracht om mijn ervaringen om te zetten in betekenis, niet alleen voor mezelf maar vooral voor anderen. Vanuit die innerlijke overtuiging ben ik begeleider bij rouw en verlies geworden.
Door mijn eigen weg weet ik hoe belangrijk het is écht gehoord en gezien te worden. Ik luister zonder oordeel, voel mee met wat er is en bied ruimte om er te mogen zijn met alles wat er leeft. Ik weet hoe kostbaar het is om herkenning, erkenning, begrip en nabijheid te mogen ervaren. Samen zoeken we naar manieren om verder te kunnen, mét het verlies dat er is.
Mijn levensmotto (ik heb er twee die samen toch ook weer één zijn):
“Luctor et Emergo”(ik worstel en kom boven) en “Uit het diepste verdriet kan de meest pure kracht ontstaan”.
Samen vertellen zij een universeel verhaal dat strijd en verlies niet het einde hoeven te betekenen maar juist de bron kunnen zijn van nieuwe (veer)kracht, hoop en groei. En dit is iets wat ik een ieder gun en draag daar graag mijn steentje aan bij.
